In die boek van NegemYah (Nehemia), hoofstuk 9, word beskryf dat die bannelinge wat pas teruggekeer het uit Bavel (Babilon) besluit het om ‘n spesiale vasdag uit te roep op die 24 ste dag van die sewende maand, d.w.s. net 2 dae na afloop van die Huttefees, wat, saam met die agste dag van die fees (Yom Shimini), gestrek het vanaf die 15 de dag tot die 22 ste dag van die sewende maand. Dit is interessant om daarop te let dat die Yehudiem in die tyd van Ezra en NegemYah vir die eerste keer in ‘n baie lang tyd weer saamgekom het vir die Trompettefees op die eerste dag van die sewende maand (NegemYah 8:2) en ook vir die Huttefees (NegemYah 8:13-18 – ons neem aan dat hierdie fees ook op die voorgeskrewe tyd plaasgevind het, want daar word beskryf dat dit gehou is ooreenkomstig die verordening van Mosheh).

Geen melding word egter van Yom Kippur gemaak nie, wat volgens die voorskrifte van die Torah tussen die Trompettefees en die Huttefees op die 10 de dag van die sewende maand moes plaasvind. ‘n Mens kry die indruk dat die deel van die volk wat pas uit ballingskap teruggekeer het, eers geleidelik (byna treetjie vir treetjie) weer in die patroon gekom het om die feeste op die voorgeskrewe manier te hou. So het dit gebeur dat, terwyl hulle vir die Trompettefees bymekaar was, hulle op besonderhede in die Torah oor die Huttefees afgekom het en daar en dan ‘n besluit geneem het om die Huttefees ook te hou. Die kanse is goed dat dieselfde tipe ding met Yom Kippur ook gebeur het: Terwyl hulle vir die Huttefees bymekaar was (en daagliks uit die Torah gelees het) het hulle heel moontlik op gedeeltes afgekom wat oor Yom Kippur handel en toe besluit om die fees te hou, twee dae na afloop van die Loofhuttefees. Dus is dit glad nie onmoontlik nie, dat die vasdag wat uitgeroep is en waarvan ons lees in NegemYah 9, in werklikheid ‘n "Yom Kippur" was wat 2 weke later gehou is as wat dit eintlik veronderstel was om gehou te word.

Hoe dit ook al sy, die Hebreeuse woord vir "vas" dui daarop dat ‘n mens jou mond vir die duur van die vas "toesluit" en jouself onthou van enige vorm van kos of drank. Dit kan byna as ‘n selfopgelegde "hongersnood" of "ontbering" of "gebrek" gesien word. Watter nut kan dit hê om so iets oor jouself te bring? Die antwoord op hierdie vraag het baie fasette, maar één daarvan is dat so ‘n selfopgelegde tyd van gebrek en tekort ‘n mens daaraan herinner dat slegs Yahweh kan verseker dat ons, in die normale gang van ons lewe, geen gebrek of geen tekort sal hê nie. NegemYah 9 sluit hierby aan: In die gebed van die Lewiete wat voorgegaan het op hierdie dag hoor ons onder meer die volgende: "En u goeie Gees het U gegee om hulle te onderrig, en u manna het U nie van hulle mond weerhou nie en aan hulle water gegee vir hulle dors. En veertig jaar lank het U hulle onderhou in die woestyn; hulle het nie gebrek gehad nie; hulle klere het nie verslyt en hulle voete nie geswel nie" (NegemYah 9:20-21). Met ander woorde, terwyl ons vas op hierdie dag, dink ons daaraan dat U nooit kos van ons mond weerhou het nie, dat U water gegee het vir ons dors en dat ons aan niks gebrek gehad het nie.

Die woord vir "gebrek" in hierdie gedeelte is "gaseer". Dieselfde woord word dikwels in die Skrif gebruik om vir ons te leer oor gebrek en oor oorvloed – die balans wat daar altyd vir die gelowige moet wees tussen "gebrek" en "genoeg" – ‘n balans wat te make het met afhanklikheid van Yahweh, vergenoegdheid en dankbaarheid vir dit wat ons het en die bereidheid om iets te doen aan die gebrek van ander.